Historia gospodarcza

Skutki rewolucji przemysłowej

Skutki rewolucji przemysłowej w Anglii były następujące:
Wytop żelaza. Metoda Derby’ego do końca XVIII w. powiększyła ilość produkowanej surówki dziesięciokrotnie. Podwoiła się liczba wielkich pieców, wzrastało zapotrzebowanie na węgiel, którego wydobycie wzrasta pięciokrotnie. Żelazo staje się podstawowym budulcem i elementem konstrukcyjnym w Anglii. Rewolucja doprowadza do ekonomicznej ruiny drobnych chałupników. Zagrożeni przez mechanizację produkcji przędzarze i tkacze usiłowali niszczyć zakłady wytwarzające w nowoczesny sposób tkaniny bawełniane i wełniane. Za swoje zubożenie winili oni nowoczesne maszyny, a nie kapitalistyczne stosunki produkcji, jak to miało miejsce w rzeczywistości. Skutkiem tych wydarzeń była migracja ludności w poszukiwaniu pracy najemnej w fabrykach, hutach oraz kopalniach à fabryczny proletariat. Wprowadzenie maszyn doprowadziło również do zachwiania równowagi między przędzeniem a tkaniem. Wydajność pracy tkaczy się nie zmieniła, a tymczasem przywóz bawełny do Anglii wzrósł dziesięciokrotnie. Koncentracja produkcji. Doprowadziła ona do wykształcenia się nowej warstwy społecznej – burżuazji przemysłowej. Przemysł stał się dominującą gałęzią gospodarki. Stale powiększały się osady fabryczne oraz ośrodki wielkomiejskie. Anglia staje się krajem wysoko zurbanizowanym. Rosnący podział pracy wykonywanej przez najemnych robotników fabrycznych i specjalizacja produkcji. Przesunięcie produkcji z sektora podstawowego (rolnictwo i górnictwo) do sektora przetwórczego. Masowa produkcja oraz rozrost handlu zagranicznego. Komercjalizacja produkcji – wzrost znaczenia rynku. Rozszerzenie rynków zbytu. Nowe warunki obiegu pieniężnego i bankowości. Rozwój kapitalistyczny wymagał większych kwot pieniężnych.