Historia gospodarcza

David Ricardo

Tworzył 40 lat po Smithie tworzył w okresie I rewolucji przemysłowej czyli przejścia od produkcji manufakturowej ręcznej do produkcji fabrycznej maszynowej. Rewolucja spowodowała rewolucyjne przekształcenia w miastach i na wsi angielskiej, gdzie pojawiły się nowe kapitalistyczne formy produkcji zmieniła się struktura klasowa:

• klasa land lordów
• klasa kapitalistów (przedsiębiorców)
• klasa pracowników najemnych (robotników)

Pomiędzy klasami narastały sprzeczności klasowe. Ricardo podobnie jak Smith był rzecznikiem interesów klasy kapitalistycznej. Uważał ją za postępową nosicielkę postępu technicznego. Był zwolennikiem wolnej konkurencji. Posługiwał się jedną metodą badawczą – metodą abstrakcji (dedukcji) na podstawie przyjętych założeń metodologicznych, którymi były:

• człowiek ekonomiczny
• wolna konkurencja

Podobnie jak Smith ujmował prawa ekonomiczne, traktując je jako uniwersalne, działające zawsze i wszędzie. Zarówno Ricardo jak i Smith ujmowali zagadnienia ekonomiczne i prawa ekonomiczne ahistorycznie nie analizowali historycznej zmienności stosunków społeczno – gospodarczych. Ricardo idąc śladem Smitha ujmował społeczeństwo jako sumę jednostek gospodarczych, a interes społeczny jako sumę interesów indywidualnych. Bogactwo kraju to bogactwo jednostek. Domagał się pełnej swobody gospodarowania tak jak Smith był zwolennikiem liberalizmu. W 1817r. wydał podstawowe dzieło pt. „Zasady ekonomii politycznej i opodatkowania”, które przyniosło mu sławę wybitnego ekonomisty. Ricardo podobnie jak Smith uważał, że przedmiot badań ekonomii stanowi analizę praw, które rządzą produkcją i podziałem przy czym nacisk kładł na sferę podziału. Badał podział czyli dochody klas. Nie odrywał produkcji od podziału, dostrzegając, że stosunki podziału określone są istniejącymi stosunkami produkcji (czyli własności). Ricardo traktował ekonomię – jako narzędzie poznania praw ekonomicznych; uważał, że ekonomii a winna dostarczać środków oddziaływania na życie gospodarcze.